ile_kosztuje_w_polsce_dziecko_nawet_pol_miliona

Centrum im. Adama Smitha opublikowało raport o kosztach wychowania dzieci. Jego "uśrednione szacunki" rodziców bardziej ambitnych (a może tylko realistycznych) chyba tylko zirytują.
Wydatki są bowiem straszliwe. Do 20. roku życia dziecko pochłonie 160 tys. złotych. Między 20. a 25. - kolejne 50 tysięcy. Edukacja jest w Polsce teoretycznie bezpłatna, ale państwo zapewnia dzieciom coraz mniej - i coraz gorszej jakości. Za odpowiednie wykształcenie dziecka, dające mu szansę na rynku pracy, muszą zapłacić rodzice.

Krasowscy, rodzina przykładowa wyższego stopnia. Warszawa. Dwie dziewczynki. Społeczna podstawówka - po 900 zł miesięcznie. Obiady w niej - po 150 zł. Karnet na basen - 300 złotych. Słowem, w godzinach nauki dzieci pochłaniają 2400 zł miesięcznie.

Po lekcjach - zajęcia dodatkowe. Krasowscy chcą być tip-top. Taniec - 250 zł miesięcznie. No i ubrania. Po 500 złotych miesięcznie. Krasowscy to chyba źle wybrana rodzina przykładowa. Wielu dorosłych tyle nie wydaje na ciuchy.

A może właśnie dobrze? Może tak powinno być? Może tak powinna wyglądać przeciętna polska rodzina?

Ale nie wygląda. Krasowscy przeznaczają na dwoje dzieci nawet 3,5 tys. miesięcznie. Nie są jacyś strasznie rozrzutni. Zuzia i Maja nie dostają na przykład kieszonkowego. Ale to dopiero początek. Zuzia ma 13 lat, Maja 10. Prawdziwe wydatki dopiero przed Krasowskimi. Strach się bać.

Sami oceniają, że córki wyniosą ich do 25. roku życia ponad milion złotych. Zdaniem Centrum, powinni wydać tylko 380 tysięcy. Ale Centrum, jako się rzekło, uśrednia. Albo podaje wariant minimum.

Jeszcze inaczej szacuje Stowarzyszenie Pomocy Samotnym Matkom "Pozwól Żyć". Zdaniem Wity Bardeckiej, jest to średnio 900 złotych miesięcznie. Słowem, do względnego usamodzielnienia się - jakieś 270 tysięcy. Choć w Polsce rodzice tradycyjnie pomagają dzieciom nadal. Często aż do śmierci. Dzieci rodzicom - znacznie rzadziej.

Niemowlę, bez opiekunki, kosztuje według "Dziennika" ponad 600 złotych miesięcznie. Nastolatek - już 2 tysiące. Oczywiście mówimy o dzieciach, które nie chorują. Gdy zechcemy leczyć je prywatnie, wiadomo.

Mamy więc pełne spektrum szacunków. Od realistycznych Wity Bardeckiej, poprzez uśrednione Centrum - tyleż realne, co tzw. średnia płaca w sektorze przedsiębiorstw. Poniżej której zarabia 65 proc. Polaków. Aż po ambitne - państwa Krasowskich.

Centrum - 700 złotych miesięcznie. Bardecka - 900. Krasowscy - 3500. No i jest jeszcze GUS - jakieś 1000 złotych na dziecko miesięcznie.

Osobnym problemem jest, ile to wszystko ma wspólnego z rzeczywistością. Oraz rzeszą ludzi, która zarabia właśnie 700, 900 albo 1000 złotych miesięcznie. I z tego jeszcze utrzymuje dzieci.




Przypomina mi sie jak kiedyś moja mama kiedyś mówiła: Polak wydaje więcej niż zarabia i jeszcze odłożyć potrafi .  Z tym drugim to troche gorzej ale pierwsza częsć sie zgadza .

.. no dzieci kosztują, a to nasze rodzinne to śmiechu warte
dostaje na dwójkę jakieś 120zł

Inwestycja dobra najlepsza tu sie zgadzam ! tylko z umiarem z tymi inwestycjami heheeheheh

fajnie jakby ta inwestycja nie poszła na marne i kiedyś by się zwróciło z nawiązką oczywiście

finansowo nie, nawet tego bym nie oczekiwała, ale żeby na starość dzieci nie oddały nas ,rodziców ,do jakiegoś domu opieki

Zaczerpnięte z netu:

Ambitne matki mają pewne siebie córki
- Moja córka daleko zajdzie - gdy matka tak właśnie myśli, pomaga córce wyrosnąć na pewną siebie kobietę, twierdzą psycholodzy.

Jako miernik wiary matki w sukces dziecka naukowcy z University of London potraktowali jej oczekiwania wobec edukacji: jeśli matka uważa, że jej dzieci będą się długo kształcić, znaczy to, iż wierzy w ich możliwości.

Dlatego psycholodzy zapytali o to matki ponad 3 tys. dzieci. W chwili, gdy kobiety odpowiadały na to pytanie ich dzieci - urodzone w 1970 r. - miały po 10 lat.

Kiedy dwadzieścia lat później uczeni dotarli do owych dzieci, przeprowadzili wśród nich test, by ocenić ich pewność siebie.

Okazało się, że córki kobiet, które ufały w ich zdolności, gdy były dziećmi, jako dorosłe kobiety również wierzą we własne siły. Co nie przekładało się w żaden sposób na zarobki tych kobiet.

Natomiast nie było takiego samego związku pomiędzy oczekiwaniami matek wobec synów, a ich samooceną jako dorosłych mężczyzn.

Co trzeci mammograf w Polsce źle działa
"Metro": zeszłoroczna kontrola poradni mammograficznych, które realizują opłacany przez NFZ Program Wczesnego Wykrywania Raka Piersi, pokazała, że co trzecia z nich nie diagnozuje właściwe nowotworów.
Ministerstwo Zdrowia przez rok szkoliło specjalistów i naprawiało sprzęt. Efekt - co czwarta poradnia ciągle nie zdaje egzaminu. Raport, który znalazł się we wtorek na stronie Centralnego Ośrodka Koordynującego, pokazuje, że najwięcej problemów z badaniami i ze sprzętem mają poradnie w woj. lubelskim i zachodniopomorskim (co druga ma źle działający sprzęt), mazowieckim oraz w świętokrzyskim (dwie na pięć skontrolowanych poradni). W sumie na ponad 280 placówek aż 67 nie przeszło kontroli.

Te wyniki nie robią wrażenia na Funduszu. - NFZ ma własne kryteria przy podpisywaniu kontraktów, które zapewniają odpowiednią jakość świadczeń medycznych. Wyników kontroli nadzoru specjalistycznego [czyli właśnie audytu] wśród tych wymogów nie ma - twierdzi Andrzej Troszyński z biura prasowego NFZ.

I dlatego wiele z oddziałów Funduszu podpisało umowy nawet z poradniami, które nie potrafią skutecznie wykrywać raka.

Według "Metro", pomysłu nie ma też Ministerstwo Zdrowia. - Dotarło do nas dopiero część danych, czekamy na ich uzupełnienie. Ale wystąpiliśmy do NFZ o informację, jak oddziały wykorzystały wiedzę z raportów - mówi Jakub Gołąb, rzecznik resortu, i podsuwa nowy trop: - Może problemem może powinien zająć się główny inspektorat sanitarny?

- To, co dzieje się po raz kolejny wokół mammografów, to skandal i próba zamiecenia całej sprawy pod dywan. To nie do pomyślenia, że NFZ ma świadomość niskich standardów wykonywanych badań i godzi się na to. Pacjentka takiej poradni ma prawo domagać się odszkodowania od NFZ - mówi Wanda Nowicka, przewodnicząca Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny.

Matki "agresywne słownie" gorzej wychowują dzieci
Według nowych badań na temat komunikacji międzyludzkiej, potwierdzono tezę, że agresywne słownie matki mają zwyczaj kontrolować zachowanie swoich dzieci, a ponadto często używają przemocy fizycznej i rozkazów - donosi magazyn "Human Communication Research".

Grupa naukowców kierowana przez Stevena R. Wilsona z Uniwersytetu Purdue dokonała nagrania wideo z udziałem 40 matek. Każda kobieta przez 10 minut bawiła się ze swoją pociechą w wieku od trzech do dziesięciu lat. Następnie matki wypełniły serię kwestionariuszy, z których jeden oceniał stopień agresywności słownej.

Kobiety, które zajęły wyższe miejsce na skali agresywności słownej, podczas zabawy kierowały zachowaniem dzieci w większym stopniu. Znacznie częściej decydowały one o wyborze czynności dziecka oraz o tempie i długości wykonywania tej czynności. Natomiast matki mało agresywne słownie, pozwalały dzieciom na większą dowolność w wyborze aktywności. Matki o wysokim stopniu agresywności słownej stosowały również przemoc fizyczną.

Co ciekawe, dzieci matek mało agresywnych słownie rzadko sprzeciwiały się poleceniom matek. Dzieci matek wysoce agresywnych częściej wykazywały opór.
"Z naszego badania wynika, że rodzice powinni unikać agresywności słownej. Inaczej samoocena dziecka może ulec znacznemu pogorszeniu. Konieczne jest, aby rodzice wykazujący tendencję do agresywności słownej nauczyli się czytać sygnały przekazywane im przez dzieci i pozwalać im na samodzielne decyzje" - stwierdzili autorzy badania.

A wiesz kolego, że wiekszosć tych mało przekonujących badan naukowców sprawdza się w życiu? Wystarczy podejsć do tego z innej perspektywy zamiast z góry zakładać, że to bzdury. Ja też jestem polką z polskimi problemami, a swego czasu miałam ogromne. Jednak uważam, ze agresja rodzi agresję, bunt i sprzeciw. Przekonałam sie wielokrotnie obserwujac znajomych i rodzinę. Sama nie jestem agresywna i mam bardzo posłuszne dziecko ale to moze zbieg okolicznosci .

Ja też sie zgadzam, ze nasze rodaczki mają inne życiowe problemy niz amerykanki. Jednak nic nie usprawiedliwia agresji wobec dzieci.... żaden problem, kłopot czy warunek życiowy. Nie wyobrażam sobie przekładać swoje emocje na dziecko np. wyzywając je, szarpiąc, poniżając...o czymś gorszym nie wspomnę. . A takie zachowania nie mają nic wspólnego z narodowioscią tylko z osobowoscią człowieka. Ja potrafie klnąć jak budowlaniec ale nigdy przy dziecku...choćby mnie wnerw łapał kosmiczny. Dlatego niektóre badania naukowców dają obraz całokształtu zachowan człowieka i  tak należy do tego podchodzić.